سحر  با  باد می‌  گفتم  حدیثی درد‌  هایم  را

که شاید کم شود بغض دلم نه آزارد  گلویم را


صبور ی  کن  تو ای  دل  مدارا   کن  با   رازت

نبیند هیچکس این ناله‌ ای شب‌  های تارم  را

همیشه راه و  رسمی‌ عاشقی آموز  ز  پروانه

مباش مرغی کی‌ ناله سر دهی‌ هر بامداد این را

کنم هر شب دعا‌ی کز دلم  بیرون رود مهرش

ولی‌ آهسته میگویم خدایا بی‌ اثر گردان دعا یم را

بیا غافل شو  ای‌ اسحاق از این  رویایی  دیوانه

چو یوسف باش در زندان منا جات  کن خدایت  را